publikacje nauczycieli

• Tworzymy regulamin biblioteki szkolnej
• Działania terapeutyczne dziecka nadpobudliwego psychoruchowo w szkole
• Rady na odpady

Tworzymy regulamin biblioteki szkolnej

Dla uczniów klas pierwszych gimnazjum przeprowadziłam dwugodzinną lekcję pt. ,,Tworzymy regulamin biblioteki szkolnej”. Wykorzystałam konspekt lekcji publikowany w ,,Bibliotece w szkole” nr 10 z 2000 roku. Pierwszą godzinę prowadziłam samodzielnie, drugą we współpracy z nauczycielami – polonistami gimnazjum. Wspólnie uzgodniliśmy z uczniami obowiązujące treści regulaminu i formę językową zapisów (w tym również wiersz). Przedstawiciele klas tworzących regulamin wybrali drogą głosowania najlepszy regulamin wypożyczalni i czytelni i przedstawili do akceptacji dyrekcji gimnazjum. Regulamin został przyjęty i podpisany przez dyrektorkę gimnazjum i zatwierdzony do realizacji uchwałą Rady Pedagogicznej. Zwyciężył regulamin (wypożyczalni i czytelni) w formie wierszowanej, wesołej i dowcipnej i jest pierwszym i obowiązującym regulaminem biblioteki gimnazjum. Autorka tego regulaminu została nagrodzona dodatkową punktacją z języka polskiego. Poniżej przedstawiam konspekt przeprowadzonych lekcji (z własnymi modyfikacjami).

Tworzymy regulamin biblioteki szkolnej

Konspekt zajęć w klasie I gimnazjum
Czas trwania 2 x 45 minut
1. Cel główny
Utworzenie regulaminu biblioteki gimnazjum
2. Cele szczegółowe
Uczeń po lekcji:
• wie, co to jest biblioteka
• potrafi samodzielnie sformułować definicję biblioteki
• potrafi wymienić rodzaje zbiorów gromadzonych w bibliotece
• zna zasady korzystania z biblioteki szkolnej(wypożyczalnia i czytelnia)
• potrafi samodzielnie korzystać z biblioteki szkolnej
• wie, jak właściwie obchodzić się z książką
• potrafi twórczo pracować w grupie
• potrafi utworzyć propozycję regulaminu biblioteki szkolnej (praca grupowa)
3. Metody:
Oglądowa, słowna -pogadanka, swobodne wypowiedzi uczniów, elementy dyskusji, praca w grupach
4. Formy:
Klasowa, grupowa, indywidualna
5. Środki dydaktyczne (pomoce)
Zbiory biblioteki (wypożyczalni i czytelni), tablice dotyczące rodzajów zbiorów gromadzonych w bibliotece, przykładowe regulaminy wypożyczalni i czytelni, pracowni komputerowej, encyklopedie i słowniki, kartki papieru.

Tok lekcji


I godzina lekcyjna

1. Przywitanie, zapisanie tematu i przedstawienie celu lekcji, rozbudzenie motywacji do pracy w uczniach – potrzeba utworzenia regulaminu biblioteki gimnazjum.
2. Tworzenie definicji biblioteki: każdy uczeń samodzielnie pisze na kartce ,,własną” definicję biblioteki. Następnie uczniowie pracują w grupach (4-5 osobowe) i tworzą wspólną dla grupy definicję biblioteki. Przedstawiają na forum klasy grupowe definicje potem wspólnie tworzą jedną, właściwą definicję biblioteki. Według Nowego Leksykonu PWN: Biblioteka – instytucja, która gromadzi, opracowuje, przechowuje i udostępnia zbiory biblioteczne oraz informuje o nich.
3. Zbiory biblioteki – rodzaje i celowość gromadzenia zbiorów oraz ich cecha wspólna (dostępność dla użytkowników).
4. Korzystanie z biblioteki szkolnej (odwołanie się do posiadanych wiadomości):

a - korzystanie z wypożyczalni godziny otwarcia, zasady wypoż., dostęp do zbiorów, układ zbiorów w bibliotece
b - korzystanie z czytelni – godziny otwarcia, uklad zbiorów, zasady korzystania

5. Zasady poszanowania książek.

II godzina lekcyjna

1. Poszukiwanie definicji ,,regulaminu” w encyklopediach i słownikach.
2. Odczytywanie przykładowych regulaminów wypożyczalni, czytelni i pracowni komputerowej
3. Wspólne ustalenia dotyczące regulaminu

a - forma zapisów (może być wierszowana)
b - zawartość treściowa
4. Podział na grupy 4-5osobowe, podział ról np. prezenter, piszący, twórcza praca w grupach nad tworzeniem regulaminów wypożyczalni i czytelni.
5. Przedstawienie efektów pracy – prezenterzy kolejno odczytują regulaminy grup.

Uczniowie wspólnie wybierają po 3 najlepsze regulaminy z klasy, które rywalizować będą o tytuł pierwszego regulaminu biblioteki gimnazjum.

Opracowała : Iwona Orlof
Biblioteka SP 65
w Szczecinie

Bibliografia:

1. Nowy Leksykon PWN. W-wa 1998
2. Przysposobienie czytelnicze i informacyjne w kl. I – VIII, Jelenia Góra 1992
3. ,,Tworzymy regulamin biblioteki szkolnej” Biblioteka w szkole nr10/2000 s.14

---

Działania terapeutyczne dziecka nadpobudliwego psychoruchowo w szkole

Szkoła jest miejscem gdzie obok przekazywania wiedzy i zasad zachowania na lekcji, czyli kierowania zachowaniem i uwagą ucznia, nauczyciel powinien wykorzystywać specjalne metody interwencji tj. obserwowanie uczniów, włącznie do uczestnictwa w lekcji, wprowadzanie zasad postępowania i zachowania się na lekcji, dawanie jasnych poleceń, komunikatów zwrotnych dotyczących zachowania dziecka, chwalenie.

Właściwe usadowienie ucznia nadpobudliwego


Bardzo ważne jest miejsce w klasie. Uczeń z ADHD powinien siedzieć w pierwszej ławce, jak najbliżej nauczyciela, albo sam, albo z najspokojniejszym dzieckiem w klasie. Christopfer Green proponuje metodę, która nazywa się „nadpobudliwą kanapką”, polegającą na posadzeniu dziecka w trzyosobowej ławce między dwoma spokojnymi, flegmatycznymi prymusami.

Nieustanne zachęcanie do pracy


Dziecko nadpobudliwe nie umie zorganizować sobie pracy, dlatego pomoc ze strony nauczyciela jest niezbędna. Powinien on nieustannie zachęcać dziecko do pracy, do systematycznego porządkowania biurka, chwalić za każde poprawnie wykonane zadanie. Nauczyć dziecko, aby przed rozpoczęciem pracy stawiało sobie pytania porządkujące typu: jaki jest problem, jak go rozwiązać, co jest najważniejsze, od czego trzeba zacząć, jaki powinien być następny krok, jaka pomoc jest mi potrzebna.

Kierowanie aktywnością dziecka


Nadruchliwość dziecka jest problemem dla niego samego, dlatego nie wolno karać dziecka za objawy zmuszając go do siedzenia w bezruchu, lecz należy właściwie pokierować tą aktywnością, prosząc o rozdanie dzieciom pomocy, przyniesienie mapy, kredy, wytarcie tablicy, podlanie kwiatków, rozładuje to nadruchliwość i pozwoli dziecku czuć się potrzebnym i akceptowanym.

Eliminacja niepotrzebnych bodźców

Dziecko nadpobudliwe jest narażone na działanie wielu bodźców rozpraszających jego uwagę, dlatego nauczyciel powinien zadbać o to aby w klasie znajdowały się tylko niezbędne do pracy przedmioty i elementy dekoracyjne. Powinny być wyeliminowane choinki i inne duże elementy dekoracyjne, które w znacznym stopniu zabierają przestrzeń, mają niewielkie działanie edukacyjne i są siedliskiem kurzu, co przy znacznej liczbie alergików w naszych klasach nie jest obojętne.

Praca systemem żetonowym

Nadpobudliwość psychoruchowa u dzieci przejawia się brakiem koncentracji i wieloma niewłaściwymi zachowaniami. Aby rozpocząć pracę nad eliminacją bądź ograniczeniem niepożądanych zachowań należy pamiętać o ważnych elementach, a mianowicie: zacząć od najłatwiejszych rzeczy, pracować nad jednym niepożądanym zachowaniem. W przypadku pracy systemem żetonowym można jednocześnie eliminować trzy lub cztery zachowania, ważne jest, aby na początku odnosić sukcesy, dlatego nauczyciel powinien upewnić się, że pierwsze działanie zakończy się sukcesem. Wdrażanie programu pracy nad niepożądanym zachowaniem może odbywać się w szkole tylko przez pierwsze dwie lekcje, łatwiej jest nagradzać pojawiające się zachowania pożądane niż brak zachowania niepożądanego. Np. jeśli trudnym zachowaniem jest wyrywanie się do odpowiedzi, lepiej nagradzać za każdorazowe podniesienie ręki przez ucznia, niż za brak wyrywania się do odpowiedzi. Najczęściej zdarza się, że uczniowie są ignorowani przez nauczyciela i przestają w ogóle udzielać się na lekcji a ich aktywność nakierowana jest na zakłócanie porządku w klasie. Konieczne jest stosowanie zasady wyżej wymienionej 5 „S” w reakcjach na zachowania, które mogą je wygaszać lub nasilać się. W przypadku słabych ocen osiąganych przez dziecko, należy uświadomić mu, że zachowaniem pożądanym jest oddanie pracy domowej, bądź dokończenie ćwiczenia, bardzo ważne jest wspólne z dzieckiem wyznaczanie celów, będzie miało ono poczucie sprawstwa i chętniej podejmie się jego realizacji, wyznaczanie zachowania pożądanego powinno być w takim stopniu trudności jakiemu uczeń może sprostać. Np. jeśli uczeń w ogóle nie wykonuje zadawanych na lekcji zadań, lepiej jest ustalić, że będzie nagrodzony za 20% wykonanego zadania niż za całe zadanie. Jeśli uczeń przeszkadza i zwraca się mu 15 razy uwagę, sukcesem będzie redukcja takiego zachowania do 10 razy. Najważniejsza jest koncentracja na procesie poprawy, a nie osiągnięcie doskonałości.

Właściwa komunikacja

Niezmiernie ważne jest w pracy z dziećmi, a zwłaszcza nadpobudliwymi wydawanie skutecznych poleceń. Przy formułowaniu poleceń należy wziąć pod uwagę następujące reguły: -nie należy wydawać poleceń, jeśli nie jest się gotowym je wyegzekwować, -zmniejszyć ilość czynników w jakikolwiek sposób odwracających uwagę dziecka, -należy zadbać aby dziecko z uwagą wysłuchało naszych poleceń (nie wypowiadaj polecenia dopóki nie osiągniesz bliskości dającej pewność, że dziecko poświęci wam swoją uwagę), -polecenia muszą wydawane zdecydowanie a nie w formie próśb, -przebywaj blisko dziecka, aby w razie potrzeby powtórzyć polecenie, -na początku polecenia powinny być wydawane w niewielkiej ilości, ponieważ zmienienie utrwalonych nawyków jest bardzo trudne, -dziecku nadpobudliwemu jest łatwiej coś robić niż nic nie robić (liczba zakazów ograniczona do minimum). Uczeń ma kłopoty ze zrozumieniem złożonych poleceń, trzeba mu udzielać krótkiego, prostego komunikatu, np. zrób przykład 3, dopiero po jego wykonaniu podawaj kolejne zadania. Ponieważ dziecko łatwo przechodzi od sensownej, uporządkowanej działalności do działalności nieuporządkowanej i bezsensownej. Początek każdej uporządkowanej działalności powinien być jasno i wyraźnie zaakcentowany. Kolejną ważną sprawą jest dawanie jasnych, zwięzłych i zrozumiałych wskazówek. Zamiast robić dziecku wyrzuty, że znowu postąpiło źle, należy powiedzieć dziecku co konkretnie powinno zrobić. Żądania powinny być wyrażone w sposób pozytywny, ponieważ dzieci chętniej słuchają pozytywnych sformułowań. Najłatwiejszą do wykonania dla dziecka jest główna część naszego polecenia np. ”nie krzycz”. W jego mózgu dla tych czynności są zgromadzone określone wyobrażenia i przebieg reakcji. Aktywują się one automatycznie, natomiast słówko „nie” jest za słabe, by „zgasić” tego typu wyobrażenia i dziecko np. krzyczy. Komunikat powinien być konkretny i rzeczowy. Szczegółowa uwaga powstrzymuje niepożądane zachowanie. Natomiast ogólne uwagi mogą prowokować dziecko i doprowadzać do eskalacji już istniejącego problemu. Skuteczna informacja o zachowaniu dziecka może korygować jego złe, błędne zachowanie, albo informować o niewłaściwym zachowaniu zwięźle, szczegółowo i bezpośrednio.

Totalne nauczanie

Ponieważ dzieci nadpobudliwe, często mają niesprawne mechanizmy regulujące uwagę. Trudniej jest im wybrać to co jest istotne, dlatego łatwiej im jest uczyć się, kiedy materiał jest podany zwięźle i precyzyjnie, ważne elementy zapisane są inną czcionką lub zaznaczone kolorem. Doskonałym sposobem szybszego i trwalszego uczenia się jest wykonywanie map myśli, które „angażują większość umiejętności umysłu-słowa, obraz, liczby, logikę, rytm, kolor i zmysł przestrzeni – w ramach jednej techniki”. Wyróżnianie najważniejszych zagadnień i informacji i podkreślanie ich na kolorowo, zaznaczenie ich podczas wypowiedzi sygnałem „to ważne”, stosowanie schematów, diagramów, tabeli i pomocy wizualnych jest bardzo pomocne w pracy z dzieckiem nadpobudliwym. Uwaga takiego dziecka powinna być atakowana przez informacje: jednoczesne przedstawianie diagramu i głośne, skrótowe przedstawianie jego treści. Ważne jest też sprawdzanie zrozumienia przekazywanych informacji. Dziecko powinno znać wyraźnie moment, do którego pracuje. W pracy z dzieckiem nadpobudliwym konieczne jest nieustanne zachęcanie do wysiłku. Zajęcia edukacyjne powinny być rozłożone w czasie, przeplatane różnymi formami zabawy, konieczne jest przestrzeganie następujących zasad pedagogicznych. Cel, do którego ma prowadzić działanie dziecka, nie może być zbyt odległy. Konsekwentne przyzwyczajanie i wdrażanie dziecka do finalizowania każdego przedsięwzięcia. Stała kontrola i przypominanie o zobowiązaniach.

Pomoc nauczyciela w zorganizowaniu pracy dziecka

Dziecko musi wiedzieć, jakie zachowania są niedopuszczalne i jakie za to grożą konsekwencje. Bardzo dobrze robią wywieszone w klasie regulaminy. Dlatego nauczyciel musi tworzyć uporządkowany świat. Aby pomóc dziecku zorganizować pracę można korzystać z zeszytu, w którym uczeń zapisuje wszystkie prace domowe. Aby uniknąć nieprzygotowania się przez dziecko do zajęć należy przed wyjściem z klasy zapytać go, co ma zrobić w domu i jakie przynieść pomoce.

Wygaszanie niepożądanych zachowań

W pracy z dzieckiem nadpobudliwym jak i każdym innym, należy kontrolować głos i mowę ciała. W najbardziej nieprzyjemnych dla nauczyciela sytuacjach powinien on zachować spokój, chociaż z doświadczenia wiemy, ze nauczyciele często ulegają emocjom i rozładowywują je na uczniach. Dla dziecka z ADHD jest to zachęta do niepożądanych zachowań, ponieważ wtedy coś się dzieje w klasie i można się pośmiać. „Chwile, kiedy nauczyciel daje się ponieść niekontrolowanej agresji, są oczekiwane przez wiele dzieci, służą im, bowiem do racjonalizacji własnego postępowania”. Największą nagrodą dla dziecka jest uwaga osoby dorosłej. Zatem zachowania niepożądane jak i ich brak w ogromnym stopniu zależy od nauczycieli, a właściwie od reakcji na pożądane i niepożądane zachowania. Jeżeli dziecko zrobi coś i w rezultacie nauczyciel nie zareaguje, to zmniejsza się prawdopodobieństwo, że dziecko powtórzy to samo zachowanie w przyszłości. Niepożądane zachowania dziecka należy regulować nie używając zwrotów „nie kręć się”, ” bądź grzeczny” itp. tylko ukierunkować jego uwagę, zwolnić tempo. Nie można zmniejszyć niepożądanego zachowania, zawsze trzeba je zastąpić innym pożądanym. Całe oddziaływanie powinno odbywać się bez pośpiechu, uwagi powinny być robione głosem nieco stłumionym i jakby w zwolnionym tempie. Trzeba unikać długich rozwlekłych przemówień, uwagi muszą być krótkie, zwięzłe i jasne.

Chwalenie

Najlepszą formą oddziaływań na dziecko jest chwalenie, dlatego zadaniem nauczyciela nie jest czyhanie na moment nieprzygotowania się do lekcji, tylko wychwycenie pozytywnych zachowań, aby móc udzielić pochwały. Skuteczna „dobra pochwała składa się z dwóch części:
1. Dorosły opisuje z uznaniem, co widzi lub czuje.
   
2. Dziecko po wysłuchaniu opinii potrafi pochwalić się samo.
   
Dla dziecka z ADHD najważniejsze są pochwały i nagrody. Są najskuteczniejszym środkiem wychowawczym. Pochwała działa wtedy, kiedy jest jednoznaczna i natychmiastowa. Nie powinna zawierać krytyki: Zamiast „powinieneś mieć zawsze taki porządek na ławce jak teraz”, powiedz „twoje biurko wygląda doskonale”. Pochwała powinna być szczera i spontaniczna, udzielana publicznie. Chwalić trzeba często (5 do 10 razy na godzinę), aby dziecko słyszało o sobie pozytywne komentarze. Konieczne jest utrzymanie przeważającej liczby pozytywnych wzmocnień w stosunku do negatywnych.

Potrzeba akceptacji

Każdy człowiek potrzebuje akceptacji, dziecku najbardziej zależy na uznaniu rówieśników, skoro nie może zaistnieć jako dobry uczeń zwraca na siebie uwagę zachowaniami niewłaściwymi. Po pewnym czasie staje się błaznem klasowym, ale taka rola wcale mu nie odpowiada. Często jest wyśmiewany, zaczyna nienawidzić szkoły, ucieka na wagary. Jego sytuacja się jeszcze bardziej komplikuje, zaległości rosą. Praca z takim uczniem jest bardzo trudna. „Im dłużej trwają zaburzenia zachowania, tym trudniej jest zmienić sposób postępowania dziecka, nastolatka, czy młodego dorosłego. W pewnym momencie kolejne nieakceptowane, trudne i konfliktowe zachowania zaczynają się wzajemnie napędzać, i w końcu nie wiadomo kiedy przestają być sposobem na reagowanie w trudnych sytuacjach a stają się sposobem na życie i stylem życia.

Ciągła obserwacja dziecka

W pracy nad zmianą zachowań dziecka należy: zwracać uwagę na wszystkie rzeczy, które dziecko robi dobrze w danym dniu, nie zapomnieć nawet o takich drobiazgach, jak wyjęcie swoich rzeczy z tornistra, posprzątanie po sobie ławki po lekcji, wsunięcie krzesła, pomoc koledze czy nauczycielowi w drobnej sprawie, zwracać uwagę na te trudne sytuacje, które przebiegają spokojniej niż zawsze, pokazać uczniowi, co was cieszy w jego zachowaniu. Należy koniecznie notować wszelkie pozytywne zmiany. Założyć dziennik dobrych zachowań dla określonego dziecka. Pod koniec lekcji należy porozmawiać o tym, co dobrego wydarzyło się tego dnia. Nie należy oczekiwać cudów, zachowania dzieci nie zmienią się od razu „Podstawą akceptacji szkoły, uważania nauki za odprężającą, a nie uciążliwą jest przyjazny układ między uczniem a nauczycielem.

Znaczenie wczesnego diagnozowania

Aby uniknąć ciężkiej pracy nad zmianą utrwalonych, trudnych do zmiany zachowań niepożądanych na pożądane u nastolatka, należy jak najszybciej wychwytywać dzieci nadpobudliwe psychoruchowo, aby rozpocząć współpracę z rodziną w celu działań terapeutycznych. Specjaliści w tej dziedzinie uważają, że „tylko profilaktyka i bardzo wczesne rozpoczęcie terapii indywidualnej dziecka oraz terapii rodzinnej, znacząco zwiększa szansę na zmianę zachowania dziecka, i może zapobiec rozwinięciu się pełnego obrazu zaburzeń zachowania prowadzących do kłopotów z prawem. Wychwycenie w grupie dziecka z nadpobudliwością psychoruchową jest obowiązkiem nauczyciela, natomiast szkoła ma obowiązek umieszczenie dziecka w klasie integracyjnej z dwójka nauczycieli. W praktyce jest zupełnie inaczej, problem ten jest najczęściej wyłapywany dopiero wtedy, kiedy nauczyciel nie radzi sobie z dekoncentracją ucznia na lekcji, wzmożoną pobudliwością ruchową na przerwach lub w klasie albo silnymi, nieadekwatnymi reakcjami emocjonalnymi na stosunkowo neutralne bodźce otoczenia. Jedyne, co szkoła robi dla dziecka to proponuje zajęcia indywidualne. One natomiast nie rozwiązują problemu, tylko izolują dziecko, pozbawiają możliwości uczenia się zasad współdziałania z innymi, rozumienia sytuacji społecznych.

Opracowała : mgr Danuta Gralczyk
nauczyciel religii w SP 65 w Szczecinie

Powrót na początek strony:

---

Rady na odpady

NALEŻYSZ DO OSTATNIEGO POKOLENIA, KTÓRE MA JESZCZE SZANSĘ OCALIĆ ZIEMIĘ.. NIE ZMARNUJ JEJ.

 JUŻ DZIŚ WYŁĄCZ ZBĘDNĄ ŻARÓWKĘ, POSEGREGUJ ŚMIECI. POWIEDZ O TYM INNYM.

BO WIELKA PODRÓŻ ROZPOCZYNA SIĘ OD MAŁEGO KROKU. PRZYŁĄCZ SIĘ DO NAS..




RADY NA ODPADY

Co to są odpady?

Odpady to pozostałości po różnych formach działalności człowieka, potocznie zwane śmieciami. Wszystkie odpady stanowią zagrożenie dla środowiska naturalnego. Doprowadzają, bowiem do zanieczyszczania wód powierzchniowych i gruntowych, gleby, skażenia powietrza, oraz obniżania walorów estetycznych i krajobrazowych naszego otoczenia.

Jakie są rodzaje odpadów?

Ze względu na pochodzenie odpady dzielimy na:

·              odpady przemysłowe, które powstają w wyniku działalności różnych gałęzi przemysłu ( górnictwo, hutnictwo, energetyka )

·              odpady komunalne - to stałe i ciekłe odpady powstające w gospodarstwach domowych, w obiektach użyteczności publicznej, to również odpady uliczne oraz np. porzucone wraki samochodów.

 

Ile wytwarzamy odpadów?

Analiza polskich odpadów wykazała, że przeciętny domowy kosz na śmieci zawiera:

 



ü      w ciągu roku jeden Polak produkuje ok. 300 kg odpadów, razem wyrzucamy 13 milionów ton śmieci,

ü      co piąty śmieć w naszym koszu to opakowanie!

ü      Ponad 70% zawartości naszego kosza to surowce wtórne, które można odzyskać oraz surowce organiczne, które można kompostować,

ü      10 milionów kg szkła trafi na wysypisko śmieci, jeżeli każdy Polak wyrzuci po dżemie jeden słoik w ciągu roku,

ü      500 lat może trwać rozkład jednej butelki plastikowej wyrzuconej na śmietnik,

ü      1 milion litrów wody może zostać zanieczyszczony przez 1 litr oleju silnikowego,

ü      2 miliony ptaków i ssaków wodnych ginie rocznie z powodu połknięcia plastikowych odpadów,

ü      1 m³ ziemi może skazić zawarty w bateriach alkalicznych 1 gram srebra.

 

Gdzie trafiają odpady?

Większość odpadów ( 98%) trafia na wysypisko. Tam są wieczyście składowane. Jest to najprostszy, najpowszechniejszy i najtańszy sposób gospodarowania odpadami. Jednak śmieci jest coraz więcej, więc istniejące składowiska szybko się zapełniają i muszą powstawać nowe.

Przypuszczalnie każdy, kto przechodził koło wysypiska śmieci miał wątpliwą przyjemność wdychania ”świeżego” odoru i podziwiania zniszczeń w krajobrazie.

 

Co możemy zrobić, by śmieci było mniej?

 

Po pierwsze: Unikaj powstania odpadu!

Przyglądając się zawartości naszych domowych pojemników na śmieci, z pewnością zauważymy, że większość odpadów nabyliśmy podczas ostatnich zakupów. Wskazuje to, że właśnie ze sklepu przynosimy najwięcej śmieci. Zatem jako konsumenci, zwróćmy uwagę na to, co kupujemy. Oto kilka rad:

 

Ø      nie kupuj niepotrzebnych produktów,

Ø      zabierz na zakupy torbę z jakiejś tkaniny lub koszyk wiklinowy,

Ø      nie pakuj każdego artykułu do osobnej torebki,

Ø      wybieraj produkty bez dodatkowych opakowań,

Ø      staraj się unikać kupowania produktów w opakowaniach, których nie można użyć powtórnie,

Ø      nie kupuj jednorazowych produktów, które mają swoje wielorazowe odpowiedniki,

Ø      wymieniaj książki ze znajomymi, korzystaj z biblioteki.

 

Po drugie: Używaj produktów wielokrotnie!

Ø      kupuj napoje, jedzenie, środki chemiczne w opakowaniach, które można zwrócić lub ponownie napełnić,

Ø      unikaj jednorazowych butelek, puszek czy kartoników,

Ø      korzystaj z dwóch stron papieru,

Ø      ubrania i buty, w których już nie chodzisz mogą okazać się niezastąpione dla innych osób,

Ø      sprzęt, oraz urządzenia gospodarstwa domowego, które jeszcze są sprawne a których ty już nie używasz lub nie potrzebujesz możesz przekazać komuś innemu. Pomyśl o osobach przebywających na utrzymaniu państwa: domy dziecka, domy samotnych matek, schroniska dla bezdomnych. Jest tylu potrzebujących, nie wyrzucaj -oddaj.

 

Po trzecie: Segreguj odpady!

Nie wszystkich odpadów można uniknąć, tak jak nie wszystkie rodzaje produktów poddają się wielokrotnemu użyciu. Odpady, których nie da się uniknąć ani używać wielokrotnie, należy poddać segregacji, aby odzyskać te, które nadają się do ponownego przetworzenia, czyli recyklingu. Są to papier, szkło, metal i plastik. Na początku trzeba je jednak posegregować.

 

Pojemniki do segregacji odpadów:

 



Segregacja - krótki instruktaż, co i gdzie wrzucić

POJEMNIK NIEBIESKI NA PAPIER

Tu wrzucaj: gazety i czasopisma, katalogi, zeszyty, stare książki, papier pakunkowy.

Tu nie wrzucaj: zabrudzonego i tłustego papieru, tapet, worków po wapnie, styropianu, kartonów po sokach, napojach i mleku.

POJEMNIK ZIELONY I BIAŁY NA SZKŁO KOLOROWE I BIAŁE

Tu wrzucaj: Butelki i słoiki szklane używane do napojów i żywności, szklane opakowania po kosmetykach.

Tu nie wrzucaj: szklanych talerzy szklanek butelek fajansowych, porcelany i ceramiki, luster, szkła okiennego, żarówek, lamp neonowych, reflektorów, szkła ognioodpornego, kryształów.

POJEMNIK ŻÓŁTY NA TWORZYWA SZTUCZNE

Tu wrzucaj: zgniecione i puste butelki plastikowe po różnych napojach, puste butelki po kosmetykach i środkach czystości, torebki foliowe, czyste kanistry plastikowe.

Tu nie wrzucaj: butelek i pojemników po olejach, pojemników po farbach i lakierach, opakowań po środkach chwasto- i owadobójczych.

Co to są odpady niebezpieczne?

Odpady niebezpieczne to takie, które stanowią zagrożenie dla środowiska oraz życia lub zdrowia ludzi. Są to odpady łatwopalne (o temperaturze zapłonu poniżej 55°), toksyczne, drażniące, żrące, rakotwórcze, mutagenne lub zakaźne. Zalicza się do nich:

·        odpady promieniotwórcze,

·        zainfekowane odpady szpitalne,

·        przeterminowane lekarstwa,

·        zużyte i przeterminowane baterie oraz akumulatory,

·        przepracowane oleje i smary,

·        lakiery, rozpuszczalniki, impregnaty i inne chemikalia,

·        świetlówki, żarówki rtęciowe i halogenowe, uszkodzone termometry rtęciowe,

·        środki czyszczące (detergenty),

·        złom elektroniczny

 

Odpady niebezpieczne muszą być składowane na specjalnych składowiskach lub na wydzielonej i zabezpieczonej części innych składowisk. Na co dzień w naszych domach mamy do czynienia z różnymi odpadami, również z tymi niebezpiecznymi. Nigdy nie powinniśmy wyrzucać ich do kosza na śmieci, bo zostaną wywiezione na wysypisko i przyczynią się do skażenia gleby i wód gruntowych. Odpadów niebezpiecznych nie wolno spalać, zakopywać, wyrzucać do lasu, wylewać do kanalizacji, gruntu czy wody.

 

 

Co z nimi robić?  

 

Zwracamy te odpady do punktów ich zbiórki. W Szczecinie Miejski Zakład Gospodarki Odpadami uruchomił 5 punktów odbioru odpadów problemowych, w których przyjmuje się m.in.: baterie i akumulatory, zużyte opony, leki, lampy fluorescencyjne, zużyte urządzenia elektryczne i elektroniczne, odpadowy toner drukarki, magnetyczne i optyczne nośniki informacji. Odpady pochodzące od mieszkańców Szczecina spoza działalności gospodarczej przyjmowane są nieodpłatnie.

 

PUNKTY ZBIÓRKI ODPADÓW PROBLEMOWYCH:

Adres                                                Godziny otwarcia:

Ø      ul. Duńska (vis a vis sklepu Netto)                            8.00 - 16.00

Ø      ul. Dworska (pl. Słowińców)                                     7.00 - 15.00

Ø      ul. Gdańska (zjazd na Wyspę Pucką)                        8.00 - 16.00

Ø      ul. Firlika                                                                  8.00 - 16.00

Ø      ul. Helska (róg Goleniowskiej)                                  9.00 - 17.00

 

 

Przeterminowane i niewykorzystane leki wrzucamy do specjalnych pojemników w aptekach. Przepracowane oleje samochodowe przyjmują punkty wymiany oleju. Zużyty akumulator przekazujemy sprzedawcy, u którego kupujemy nowy akumulator. Zużyte i przeterminowane baterie możecie przynieść do szkoły.

Opracowała : mgr inż. Wanda Słomkowska
nauczyciel przyrody w SP 65 w Szczecinie

 

Powrót na początek strony: